De lente is weer in 't land

De lente staat alweer vooraan in de rij aan te schuiven. Je ruikt het echt als je je neus eens diep in de lucht steekt. Geweldig vind ik dat.

Iets minder is wel, dat met de lente, ook de verkoudheden opdoemen. Ik draag nog steeds mijn winterjas en zal dat waarschijnlijk wel nog een tijdje blijven doen. Maar dan heb je van die mensen die dachten dat het wel warmer zou zijn. En die dan ziek worden. En die mij dan ziek maken met hun vieze vuile vette gehoest en bacteriën. Ik zet dus man en macht in om daartegen te protesteren. Of het veel uithaalt, dat zal de hoestsiroop moeten uitwijzen...

In ieder geval is het nu mijn beurt om mensen aan te steken.
U weze gewaarschuwd...

S.O.S

Oke, soms heeft ziek zijn wel zijn voordelen, maar dit begint echt vervelend te worden. De hoofdpijn wil echt echt maar niet verdwijnen. En ik ben moe moe moe. Ik slaap nochtans heel veel. En ik blijf zo loom. Geen idee waarom. Kakka. Morgen ga ik toch weer naar school. Met een heleboel pillen alvast. Hopelijk gaat alles goed. En stort ik niet halfverwege in of zo. Want we moeten gaan filmen voor de Griekse avond morgenmiddag. Zie ik eerlijk gezegd niet echt zitten, maar goed. Aangezien ik die avond op 23 mei, optreden moet, kan ik er niet bij zijn en moet ik toch iets doen voor die dinges.

Hier nog een fotootje van mijn reiservaring door de lucht. Terwijl het beneden ons lekker bewolkt was, kregen wij vanuit het vliegtuig dit zicht. Als dat niet om van weg te dromen is...

En hier heb je nog eentje van mijn leerkracht Grieks op de foute dag, de dag voor de krokusvakantie begon. Kijk, hoe marginaal is dit!

Malade

"Gij zijt malade mijn zoon," zei zijn leraar verwaand.
"Gij zijt ziek in uw kop," sprak zijn baas op het werk.

Zo gaat het in "De ballade van Boon" van Laïs.
En wonder boven wonder! Een mens zou zich afvragen hoe ze het weten!
Ze hebben gelijk...
Ik voel me steeds griepiger worden. Griep griep hoera! Een duidelijk gevolg van de voorbije oververmoeiende periode.
Maar ik probeer me er nog tegen te verzetten.
Alhoewel ik al ettelijke veldslagen verloren heb. En het dus hopeloos lijkt.
Gelukkig is mijn muze er nog om me moed in te spreken.

Ondertussen, terwijl ik hier ziek zit te wezen, een eerste impressie van Noorwegen.
Enjoy!

Kroch

Zware koppijn, nog steeds ziek.
Ga wel weer naar school.
Zeer druk.
Nu Latijn leren.
Probeer morgen te posten.

*Kreun*

Dag 5 van de kloppende hoofdpijn en koorts. De zon schijnt buiten en ik moet in mijn bed zitten. Het is niet eerlijk. 't Is gewoon niet leuk meer. Gisteren ben ik naar de dokter geweest en die heeft bloed getrokken. Longfoto's hebben getoond dat ik geen longontsteking heb en mn bloed zou normaal zijn. Op mijn arm is er een vreselijke bloeduitstorting van die naald en dat doet pijn.
Deze middag kan ik van de koppijn niet naar een verjaardagsfeestje waar ik voor uitgenodigd was.
En ondertussen speelt mijn muze buiten met de vogeltjes. Ze is trouwens sinds gisteren al niet meer te genieten. Volgens mij is ze verliefd op een andere muze, maar dat durf ik haar niet te zeggen. Wie weet komt ze dan wel nooit meer terug, ik kan haar immers in deze mentale en fysieke toestand niet achterna rennen.

Zij die ziek zijn en die zich te ruste gaan leggen groeten u.

Snotter

Vandaag ben ik ziek dus heb ik de hele dag niets gedaan en enkel ziek zitten te wezen. Best wel een ontspannende tijd, ware het niet dat mijn hoofd barst, mijn oren suizen, mijn keel pijn doet en ik lelijke groene dingen ophoest en uitsnuit. Vorige week donderdag had ik slechts een keelontsteking. Zaterdag had ik een mooie verkoudheid vast en gisteren, onder invloed van de sportdag, heb ik er nog wat bij mijn mooie verzameling bijgevoegd. Net of de atmosfeer rond mijn hoofd men arme kopje wil platdrukken, plezant is duidelijk anders. Gelukkig heb ik mijn bedje met mijn kussen en donsdekentjes en mijn lief muzetje dat heel erg goed voor mij zorgt.

De sportdag van gisteren dus... De zee was ruw en wild en er stond een heel erg sterke wind. Dit zou me absoluut geen zorgen gebaard hebben ware het niet dat wij die dag naar Oostduinkerke gingen. Iedereen had er de pest in, we gingen namelijk op en in zee...
Ik behoorde tot de uitverkorenen die 's ochtends de zee mochten verkennen. (Je weet wel, zo met een padvinderskostuum en een gekke rugzak met vergrootglas en dissectiesetje.) Ja uitverkoren, aangezien de zee te wild was, mochten de mensen in de namiddag er niet meer heen. Heel jammeur voor hen. (En neen jozefien, lief nichtje van me, jammeur is geen typfout, ik heb het bewust zo geschreven. :) )
Normaalgezien hadden wij moeten kajakken en die in de namiddag hadden moeten raften, maar kajakken was te gevaarlijk dus gingen we maar wat bodysurfen en na een half uur konden we ook nog raften. Het bodysurfen was fijn. We werden vergezeld door een regenboog. En ook door regen. Ook wel een beetje door de zon. Maar toch het meest van al door de wind. Het zeewater was warm. Ik werd door een hoge golf van de boot gespoeld, het ruime sop in. Maar dat was niet erg. Ik was niet de enige...

Blij als ik was dat ik als een van de enige twee thermische pakken boven elkaar had gedaan, omdat dat warmer is, heeft het niet mogen baten en heeft de wind die het leuk vond constant rond ons natte hoofd en in onze oren te blazen, mij nog mooi een beetje meer ziek gemaakt.

Maar goed we blijven positief. Ik heb gewoon gezellig de hele middag met mijn muzetje gepraat, van wie ik heel erg veel hou. Ik kreeg zelfs ziekenbezoek van Aude! Zij is ook verkouden, maar wie is dezer dagen nog wél gezond?

*Zucht*

Ik denk dat ik de voorbije dagen nog nooit zoveel gezucht heb.
Het gaat niet goed met mezelve en nog veel minder goed met mijn liefste muzetje: die ligt namelijk met 40 graden koorts in bed haar ziel uit te zweten. En dat ziet er dus niet goed uit. Ook niet voor mij dus.
Zucht.
Ja, ik ben dus gestresst.
Met heel erg veel geluk ben ik morgen wel degelijk in staat een blogpost te schrijven, maar nu lukt het me niet om iets deftigs uit mijn vingers te halen.

Ik moet nog heel wat verslagjes enzo geven, ik weet het, maar ik doe echt wel mijn best.

Leve de schoolgaande jeugd.
*zucht*

Rochel... Sput

Er zitten microben en vuiligheid in mijn lijf en dat vind ik niet fijn. (Vuiligheid betreffende darmen, nieren, lever enzo, je kent dat wel.) Gelukkig werkt mijn lichaam wel zoals het hoort, die groene slijmen en brokken schijnen witte bloedcellen te zijn die zich in de strijd hebben geworpen tegen alle virussen en bacteriën. Gezellig.

Ik ben weer eens naar de dokter geweest (tja, als je maar niet beter wordt en alles steeds verergert... kan dat dus niet anders.) Ik heb een fles siroop gekregen, een suikervrije, alle de siroop dan, om nader te bepalen. En als je van alle suikervrije siropen eerst een kwartier moet trekken aan dat maatbekertje om het eraf te krijgen, zijn ze er ook vet mee. Je zou dan nog van jezelven gaan door een suikertekort.

Maar goed en wel, deze middag ga ik weer naar school, ik heb echt geen zin om de sb van Latijn in te halen, wat wil zeggen dat ik het nog een keer zou moeten leren. (met de nadruk op nog)

Maandag ben ik naar de Comedy Victory Tour geweest in Westouter met Xander De Rycke, Philippe Geubels en Iwein Segers, voor de niet-culterelen onder ons. Ja, twas zalig, merci gasten! Bijderhand ook een grote eer dat ik 27 juli samen met hen in mijn thuishaven Poperinge mag optreden! Enja Iwein, het was jou idee. ;)

Van mijn coach Bram heb ik een eerste permanente-evaluatierapport gekregen over het voorbije vrij podium. Over het algemeen heel goed denk ik. En hoewel sommige mensen (deze wil ik niet nader benoemen, ik wil echt niet over het algemeen gebuisd zijn voor mijn vierde jaar!) ettelijke dinges te grof vonden, neen mijn coach vond van niet! Integendeel, het mocht zelfs ietsje meer geweest zijn. :p

Leuk toch, ik kijk al uit naar volgend jaar, hehe.
Hoe dan ook, ik moet toch nog heel wat werken aan vanalles.

Toedeloe koekieboes!

wreed jongens, wreed

Ha wat ben ik zielig!
Ik heb vandaag al vijf keer op mijn eigen blog gekeken om te zien of er nog iemand een commentaartje nagelaten heeft. Maar neen dus, blijkbaar ben ik niet meer interessant genoeg en moet ik het dringend anders aanpakken.
Krijgen we dan ook meteen het effect van: Héé, die gaat hele dagen naar haar eigen blog om haar teller snel op te krikken! Wat een valse tik!
Maar ja, een universele mens moet nu eenmaal alles kunnen, inclusief vals zijn...

Wie niet weet dat ammoniak zeer giftig en heeeel hard stinkt naar rotte eieren, die weet het dan nu. Wie niet weet dat paling in 't groen kan ruiken naar ammoniak, moet zijn paling maar eens laten rotten, dan kun je dat meteen eens testen.
Ik ben namelijk ervaringsdeskundige.
De reeds klaargemaakte bewuste schuldige paling was woensdag door mijn ma gehaald in de viswinkel en ze heeft die meteen in de vriezer gestoken. (Dus ligt het echt wel niet aan ons, foei viswinkel!) We zijn aan het eten als opeens mijn pa wat ruikt. Enja, ammoniak. Vis eruit gehaald en de rest dan maar met lange tanden opgegeten. Als ik morgen een voedselvergiftiging heb, je weet door wat het komt!

Ondertussen staat de drukste week van het trimester voor de deur met maar liefst 8 toetsen! Ja ik weet het, een regelrechte schande. Ik heb het verlengde weekend niets anders gedaan dan opdrachten gemaakt en geleerd. De blokperiode breekt aan en wanneer het kalmer is, is dat in feite herhalingsweek. Met andere woorden, stilte voor de storm.

Petra ziet af en niet een klein beetje, daar komt nog eens bij dat ik die vreselijke verkoudheid nog steeds niet kwijt ben.

Tenslotte moet ik nog even zeggen dat:

• als ik zeg dat shellac leuke cartoons maakt dan is dat ook zo.
• als ik vind dat chocolade je niet mag dik maken, dan mag chocolade je ook niet dik maken.
• als ik zeg dat ik zin heb in een banaan, dan heb ik ook zin in een banaan en niet in een paling in 't groen.
• de start-up comedians een leuke bende beginnen te vormen.

Ja beste lezertjes, zoals de titel van deze post zich reeds heeft laten lezen: tis wreed e jongens, tis echt wreed.

"Duivels Talent"

Putterpuuuut

Ja iedereen kent dat wel, zo'n toetertje en een beetje toffe confetti in de lucht gooien. Maar dees is echt wel toepasselijk!

Eerst en vooral moet ik nog verslag uitbrengen van een alweer uitstekende editie van het vrij podium "Duivels Talent" van het Lyceum in de Stadsschouwburg van Ieper.
(Hoe kan het ook anders dan geslaagd zijn, ons Petra hier hielp mee met organiseren... ;p)
Natuurlijk ook een grote dank aan medeorganisators Leen en Sanne!

Voor mij is het echter een heel eind serieus spannend geweest!
Ten gevolge van 2 dagen Amsterdam heb ik een kanjer van verkoudheid opgedaan en jammergenoeg is dees op mijn stem geslagen. Zaterdag en zondag was het gekriebel in de keel, maandag begon ik mijn stem te verliezen. Ramp, o RAMP voor het vrij podium!
De repetitie trok natuurlijk op niet te veel, aangezien ik ook mijn tekst niet kende... Maar toch, hoofd- en oorpijn, het zag er helemaaaaal niet goed uit.

Petra met haar bezorgde muze dus naar de dokter. (Shit, ik begin iemand na te apen door in de 3e persoon te praten. Dit willen de lezertjes echt niet, Petra! Stoppen die handel!)

Goed, ik dus met mijn bezorgde muze naar de dokter.
Daar te horen gekregen dinsdag thuis te blijven, heel de dag te zwijgen, veel te slapen, teksten in stilte te repeteren en zwaar medicijnen te nemen.
Goed, ik heb als een brave meid en onder de goedkeurende blik van mijn muze gedaan wat de dokter opgedragen had en gisterenavond was daar het spannende moment!

Bram zat in de zaal mij te observeren, ik zat te trillen op mijn benen. Een gigantische stoot adrealine... En daar stond ik, Mét stem en gevoel! Fantastisch gewoon! Ik mag heel tevreden zijn.
Bram noteerde zonder dat ik het wist (danku Bram) en achteraf zijn we dan nog iets gaan eten en heb ik mondelinge feedback gekregen. Er zijn nog punten waaraan ik moet werken. We doen ons best!

En ten slotte zou ik nog met veel blijdschap willen melden dat Bram Vanden Broecke mijnen coach is geworden! Maar, en dat is toch echt wel het belangrijkste, hij is en blijft nog meer een zeer goei maat!

Mijn muze staat hier natuuurlijk weer te vitten dat ik hààr nog niet bedankt heb voor de 'fantastische' steun die ze me gegeven heeft en dat ze me nog zal helpen... Bij deze, dankjewel muzetje van me, je bent braaf.

wa zegde?

Hier typt een typende Petra met nauwelijks stem.
Net naar de dokter geweest, medicatie gekregen in de hoop da t morgen wat beter gaat. Vandaag was k echt nie op men gemak op t podium (generale repetitie vrij podium). Hopelijk blijft dees een van de zeldzame keren.

Nu kruip ik in men bed en ga ik bidden voor morgen.
Muze, doe je best meisje!

zieke reutels
Petra